Sinus Tarsi Sendromu

Title:

Description:



Sinus Tarsi Sendromu


Sinus tarsi sendromu (STS), ayak bileği travmatik yaralanmalarına ikincil inatçı anterolateral ayak bileği ağrısı ile karakterize klinik bir hastalıktır.


Tarihsel olarak, bu durumun etiyolojisi iyi anlaşılmamıştır.STS’nin son tartışmaları şimdi bu hastalığı, öncelikle sinovit ve fibrotik dokunun sinüs tarsi boşluğuna sızmasıyla sonuçlanan ligamentöz yaralanmalar nedeniyle subtalar eklemin kararsızlığı olarak tanımlamaktadır.Bu klinik yorum, STS’li sporcuların olası etiyolojilerini ve muayene bulgularını ve bu durum için tedavi seçeneklerini tanımlayacaktır.

Subtalar eklem, talus ve kalkaneusun ön, orta ve arka faset boyunca eklemlenmesinden oluşur.Bu fasetlerin yapılarında farklılıklar olabilir ve subtalar eklemin hareketini ve stabilitesini etkileyecek hizalamalar olabilir.Dışsal ve içsel bağlar, subtalar eklem için statik stabilite sağlar.

Talokalkaneal, interosseöz ve servikal bağlar, kalkaneal ve talar eklem yüzeyleri için güçlü bir bağlantı sağlayan içsel ligamentlerdir.İçsel ligamentlerin yırtılmaları, subtalar eklemin hareketsizliğinin artmasına neden olabilecek şekilde artan hareketine izin verir.


Sinüs tarsi alanı, ayak bileğinin stabilitesine ve genel propriyosepsiyonuna katkıda bulunan birçok bağ dokusuyla doludur.Boşluk, çok sayıda mekanik alıcı ve bir yatak ucu işlevi gören yağ dokusu ile doludur.Sinüs tarsi damar beslemesi, sinüs tarsi ve tarsal kanal arterlerinin bir anastomozu ile sağlanır.Ektensör digitorum brevis kası, calcaneocuboid eklemi üzerinden ayak parmaklarına doğru giden sinüs tarsisinin medial ve distal tarafına yapışır.İnferior ekstansör retinakulum, bu boşluğun lateral yönü üzerinde uzanır ve sinüs tarsisi üzerinde örtü görevi görür.

Sinüs tarsi sendromunun, tek bir travmatik olayı veya talocrural interosseöz ve servikal ligamanlarda ciddi yaralanmalara neden olan bir dizi ayak bileği burkulmasından sonra meydana geldiğine inanılmaktadır.Bu yaralanmalar subtalar eklemin dengesizliğine neden olmakta ve aşırı supinasyon ve pronasyon hareketlerine neden olmaktadır.Subtalar eklemin aşırı hareketi, subtalar eklemin sinovyumuna ve sinüs tarsi dokularına karşı artan kuvvetler verir.

Aşırı kuvvetler, kronik inflamasyonlu subtalar eklem sinovitine ve STS’nin karakteristik anterolateral ayak bileği ağrısından sorumlu olan sinüs tarsındaki fibrotik dokuların infiltrasyonuna neden olur.Bu travmatik yaralanmalar, tibiotalar ve talocalcaneal eklemlerin ligamentlerini de yaralayabilir, arka ayak ve orta ayağın hareket kabiliyeti ve kararsızlığı artar.Talokrural ve subtalar eklemlerin hareket kabiliyeti artmış olan atletler, bir ayak bileği yaralanmasından sonra kararsızlık gelişimi için daha büyük risk altındadır.

STS insidansı bilinmemektedir, ancak talocrural eklem instabilitesine neden olabilecek ayak bileği burkulmaları ile ilişkilendirilmiştir.STS’li sporcular genellikle travmatik bir ayak bileği yaralanması öyküsünü, tipik olarak bir supinasyon / inversiyon yaralanma mekanizmasıyla birlikte tanımlar.Sıçrama sporlarına katılan sporcular, bir atlama veya düşmeden sonra aniden durduktan sonra subtalar eklemin yaralanmasına neden olabilir.Bu mekanizmanın, talusun kalkaneusun üzerinde öne doğru hareket etmesi ile arka ayağa bir “kırbaç yaralanması” oluşturduğu düşünülmektedir.

Fiziksel terapistler, lateral ayak bileği ligamentlerinin rekonstrüksiyonu yapıldıktan sonra bile talocrural eklem instabilitesi öyküsü olan sporcularda dikkatli olmalıdır, çünkü bu prosedürler talocrural eklemin stabilitesini iyileştirmeyi amaçlamaktadır ve subtalar eklemdeki stabiliteyi geliştirmeyebilir.Akut ayak bileği yaralanması tipik olarak anterolateral ayak bileğinde şişlik, ekimoz ve hassasiyet eşliğinde ağrı ile birlikte ortaya çıkar.STS ile ilişkili sinovit ve fibrotik dokuların gelişmesi zaman alacağından, subtalar eklem yaralanması olan sporcular başlangıçta sinüs tarsına lokalize olabilecek semptomları geliştirmeyebilir.

Sporcuların kararsızlık hissi vermesi veya ayakta kayma hissi, sporcunun tek bacağının etkilenen taraf üzerinde durması ve semptomlarını bacak ve ayak üzerinde dönme hareketlerini gerçekleştirmesiyle çoğaltılabilir.Tekrarlayan ayak bileği burkulmaları veya ayak bileği instabilitesi semptomları olan sporcuların, talocrural ve subtalar eklemlerin kararsızlığına sahip olduğundan şüphelenilmelidir. Ayak bileği instabilitesinin varlığı ile ağrının sinüs tarsi’ye lokalizasyonu, sporcunun STS geliştirdiğini gösteren iyi bir göstergedir. Yan ayak bileği rahatsızlıklarına neden olabilecek durumlar arasında bir küboid subluksasyonu ve peroneal tendon subluksasyonuda bulunabilir.

Manyetik rezonans görüntüleme (MRG) sinüs tarsi içindeki yapıyı, özellikle de bütün bağları ve servikal ligamanları görmek için en iyi yöntemdir.

Tedavi

Sts için tedavi akut dönemde buz uygulaması, elevasyon,hareket kısıtlama ,bileklik gibi ortezlerle başlar.Bunlarla geçirelemeyen ağrı ve karasızlıklar fizik tedavi güçlendirme egzersizlerine alınır.Kriyoterapiler, özellikle lateral ayak bileği üzerindeki buz masajı kullanımı, bu durumla ilişkili lokal enflamasyon ve ağrıları azaltmak için de faydalı olabilir.STS’li sporcularda gastrocnemius, posterior tibialis veya peroneal kasların kas sertliği de bulunabilir, ancak subtalar eklem boyunca aşırı kuvvetler zarar verebileceğinden bu kaslar için germe aktiviteleri dikkatle sağlanmalı veya önlenmelidir.

Rehabilitasyon programında başarısız olan sporcuların, artroskopik olarak müdahale edilmesine ve subtalar ekleminin yeniden inşasına ihtiyaçları olabilir.Subtalar eklemin artroskopisi, subtalar eklemin ve sinüs tarsi’nin daha kesin incelenmesine olanak sağlamıştır.Subtalar eklemin artrotomisi ile birlikte subtalar eklemin bir sinovektomisi, STS’de yaygın olarak bulunan kronik sinovit ve artrofibrozu gidermek için kullanılabilir.Subtalar eklemin stabilitesi servikal ve interösseöz bağların onarımı,peroneus brevis tendonunun kısmi lifleri kullanılarak kemik tüneller oluşturarak kalkaneus ve talusun stabilizasyonuyla yapılır.

Talokrural ve subtalar eklemlerin instabilitesi olan hastalarda, anterior talofibüler, kalkanofibüler ve servikal ligamanların tri-ligamentous rekonstrüksiyonunu gerektirebilir.Belirgin dejeneratif artrit bugularıyla gelen veya bağ tamiri yapıldıktan sonra bile ağrıları geçmeyen hastalarda subtalar füzyon gerekebilir.Bağ tamiri sonrası 6 hafta alçılama süresi,artrodez sonrası ,12 haftadır.Sonrası yine ftr başlar,tekrar spora dönebilmeleri 4 ila 6 aydır.

Sayfa içeriği sadece bilgilendirme amaçlıdır, tanı ve tedavi için mutlaka doktorunuza başvurunuz.

Kategori
Ortopedi